واردات آب از روسیه و دیپلماسی آب؛ بررسی دستور کار جدید وزارت نیرو برای امنیت آبی
در روزهای اخیر، فضای رسانهای و محافل تخصصی مدیریت منابع آب کشور با موج جدیدی از اخبار پیرامون واردات آب مواجه شده است. این بار ماجرا فراتر از گمانهزنیهای رسانهای است؛ چرا که هم مقامات روسیه رسماً اعلام آمادگی کردهاند و هم وزیر نیرو، عباس علیآبادی، صراحتاً از قرار گرفتن این موضوع در دستور کار خبر داده است. در شرایطی که ایران با ناترازی شدید منابع آب روبروست، بحث بر سر انتخاب میان «واردات فیزیکی آب» و «واردات آب مجازی» به یکی از داغترین مباحث حکمرانی آب تبدیل شده است. گزارش پیشرو در مرکز بینش آب با واکاوی دقیق سخنان وزیر نیرو و ترکیب آن با اخبار بینالمللی، به بررسی ابعاد پنهان و خطرات هیدروپلیتیک این طرح میپردازد.
گزارههای کلیدی (Key Propositions)
- وزیر نیرو رسماً اعلام کرد که موضوع واردات آب در دستور کار وزارتخانه قرار گرفته است، اما اولویت راهبردی را بر «واردات آب مجازی» (واردات محصولات آببر) میداند.
- یک مقام رسمی روس از آمادگی کامل مسکو برای صادرات آب به ایران خبر داده است که میتواند معادلات دیپلماسی آب در منطقه را تغییر دهد.
- تحلیلگران معتقدند واردات فیزیکی آب از یک ابرقدرت همسایه، برخلاف واردات آب مجازی، میتواند استقلال سیاسی و امنیت آبی کشور را در بلندمدت به مخاطره بیندازد.
دستور کار جدید وزارت نیرو؛ عبور از تابوی واردات آب
تا پیش از این، صحبت از واردات آب در محافل رسمی با احتیاط فراوانی مطرح میشد، اما سخنان اخیر عباس علیآبادی، وزیر نیرو، نشاندهنده تغییر پارادایم در اخبار حوزه آب است. بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم، وزیر نیرو تأیید کرده که پرونده واردات آب باز است. با این حال، نکته بسیار کلیدی در سخنان او، تفکیک هوشمندانه میان دو مفهوم «آب فیزیکی» و «آب مجازی» است.
علیآبادی در حاشیه نشستهای تخصصی اشاره کرده که اگرچه واردات فیزیکی (انتقال آب با لوله یا کانال) در حال بررسی است، اما منطق اقتصادی و مدیریتی حکم میکند که تمرکز بر آب مجازی باشد. مفهوم آب مجازی در مدیریت منابع آب به معنای واردات محصولاتی است که برای تولید آنها آب زیادی مصرف میشود (مانند هندوانه، ذرت یا فولاد)، به جای اینکه آن آب در داخل کشورِ کمآب مصرف شود. این رویکرد میتواند فشار بر سفرههای آب زیرزمینی ایران را بدون ایجاد وابستگی زیرساختی سنگین کاهش دهد.
«موضوع واردات آب در دستور کار است اما باید توجه داشت که واردات آب به دو صورت فیزیکی و مجازی امکانپذیر است. واردات آب مجازی بسیار اقتصادیتر و منطقیتر است؛ چرا که ما میتوانیم محصولاتی که آببر هستند را وارد کنیم و به جای آن محصولاتی که ارزش افزوده بالاتری دارند و آب کمتری مصرف میکنند، صادر کنیم.»
چراغ سبز مسکو و وسوسه آبهای شمالی
در سوی دیگر ماجرا، طرف عرضه یعنی روسیه قرار دارد. طبق اخباری که وبسایت جماران و خبرآنلاین منتشر کردهاند، مقامات روسی آمادگی خود را برای انتقال آب اعلام کردهاند. این پیشنهاد در حالی مطرح میشود که روسیه دارای منابع عظیم آب شیرین است و به دنبال بازارهای جدید برای صادرات منابع طبیعی خود میگردد.
اما آیا این آب ارزان به دست ایران میرسد؟ وبسایت فرارو در تحلیل خود به چالش “آب گرانقیمت” پرداخته است. هزینههای انتقال فیزیکی آب از مسیرهای طولانی و صعبالعبور، به حدی بالاست که ممکن است قیمت نهایی آب را از قیمت آب شیرینکنهای جنوب کشور نیز بالاتر ببرد. با این حال، به نظر میرسد روسیه به آب به عنوان یک کالای استراتژیک نگاه میکند که میتواند پیوندهای ژئوپلیتیک با ایران را محکمتر کند. خبرآنلاین نیز گزارش داده که علیرغم چالشهای فنی، ارادهای برای اجرایی کردن این ایده وجود دارد، هرچند که هنوز وارد فاز عملیاتی نشده است.
تحلیل اختصاصی تیم Water Insight Hub – مرکز بینش آب
ما در مرکز بینش آب بر این باوریم که طرح واردات فیزیکی آب از روسیه، اگرچه در ظاهر جذاب است، اما از منظر «دیپلماسی آب» و امنیت آبی، یک دام خطرناک و اشتباه راهبردی محسوب میشود. برخلاف واردات آب مجازی (مانند واردات گندم یا خوراک دام) که در صورت تحریم یا قطع رابطه، قابل جایگزینی از مبادی دیگر جهانی است، واردات فیزیکی آب ایجادکننده نوعی وابستگی صلب و شکننده است.
واردات فیزیکی آب، ایران را در موضع «فرودست هیدروپلیتیک» قرار میدهد؛ به این معنا که حیات بخشی از جمعیت یا صنعت کشور به شیر فلکهای وابسته میشود که کنترل آن تماماً در اختیار یک قدرت خارجی است. در روابط بینالملل، وابستگی آبی به مراتب خطرناکتر از وابستگی نفتی یا گازی است. آب قابل جایگزینی نیست و قطع جریان آن در شرایط تنش سیاسی، میتواند بحرانهای اجتماعی فوری و شدید ایجاد کند. تکیه بر فناوری آب داخلی و شیرینسازی آب دریاهای جنوب (که منبع آن آبهای آزاد و تحت حاکمیت ایران است)، امنیت بسیار بالاتری نسبت به آبی دارد که باید از خاک یا دریای تحت نفوذ روسیه بگذرد.
از سوی دیگر، همانطور که وزیر نیرو به درستی اشاره کرده است، راهکار عقلانی در مدیریت منابع آب، تمرکز بر «آب مجازی» است. ایران با واردات محصولات کشاورزی آببر، عملاً میلیاردها مترمکعب آب را بدون ایجاد زیرساختهای آسیبپذیر و بدون دادن اهرم فشار سیاسی به بیگانگان، وارد کشور میکند. تلاش برای واردات فیزیکی آب، نوعی پاک کردن صورت مسئله و فرار از مدیریت صحیح مصرف است. بحران آب ایران ناشی از کمبود فیزیکی صرف نیست، بلکه ناشی از «ورشکستگی مدیریتی» است و تزریق آب وارداتی به این سیستم ناکارآمد، تنها وابستگی خارجی را به مشکلات داخلی اضافه میکند. بنابراین، از منظر حکمرانی آب، هرگونه قرارداد بلندمدت واردات فیزیکی آب که متضمن وابستگی حیاتی باشد، مردود و برخلاف منافع ملی ارزیابی میشود.
ایمیل رسمی مرکز بینش آب ایران:
